Oleh: Editorial ND
PERSIDANGAN Kebangsaan DAP 2026 memperlihatkan parti itu berada pada satu persimpangan penting bagi menentukan kedudukan politiknya dalam Kerajaan Perpaduan, selepas hampir tiga setengah tahun berada dalam pentadbiran Persekutuan.
Perbahasan yang tercetus bukan sekadar soal sama ada DAP perlu kekal atau meninggalkan kerajaan, tetapi menyentuh persoalan lebih besar, sejauh mana parti itu masih mampu mempertahankan identiti, kredibiliti dan suara politiknya ketika menjadi sebahagian daripada kerajaan yang membuat keputusan secara bersama.
Tiga suara utama pada persidangan itu, iaitu Pengerusi Kebangsaan DAP Gobind Singh Deo, Setiausaha Agung Anthony Loke dan perwakilan Kuala Lumpur Sangeet Kaur Deo memperlihatkan wujudnya nuansa berbeza dalam menilai kedudukan parti.
Namun, ketiga-tiganya berkongsi satu kebimbangan yang sama: DAP perlu melakukan penilaian serius terhadap prestasi, hala tuju dan hubungan politiknya sebelum menghadapi fasa seterusnya.
Gobind membawa pendekatan lebih institusional dengan menegaskan keputusan beberapa Pilihan Raya Negeri (PRN) kebelakangan ini perlu diterima sebagai isyarat daripada rakyat.
Bagi beliau, keputusan pilihan raya tidak boleh dilihat sekadar sebagai kemenangan atau kekalahan, sebaliknya perlu menjadi asas kepada DAP untuk menilai semula cara parti itu bergerak dalam landskap politik yang semakin kompleks.
Selepas kira-kira tiga setengah tahun dalam Kerajaan Perpaduan, persoalan wajar ditanya bukan sahaja apa telah dicapai, tetapi juga perkara yang gagal dilaksanakan dan sebab kegagalan itu berlaku. Di sinilah dilema DAP menjadi semakin jelas.
📍 3062 Taman Indah, Jalan Banggol, 17500 Tanah Merah, Kelantan
Sebagai sebahagian daripada kerajaan gabungan, parti itu tidak mempunyai kebebasan mutlak untuk melaksanakan keseluruhan manifesto atau agenda politiknya. Sebaliknya, DAP perlu berunding dengan parti-parti lain dan mencari titik persetujuan bersama.
Gobind sendiri mengakui realiti tersebut apabila menggesa parti supaya memberi tumpuan kepada reformasi yang boleh dipersetujui oleh semua rakan dalam kerajaan.
Cadangannya supaya satu persidangan khas Parlimen diadakan bagi membahaskan beberapa reformasi institusi utama termasuk pindaan berkaitan SOSMA, Akta Perhimpunan Aman, pengasingan kuasa Pendakwa Raya dan Peguam Negara serta had tempoh jawatan Perdana Menteri menunjukkan DAP masih mahu menggunakan kedudukannya dalam kerajaan untuk menghasilkan perubahan.
Namun, persoalannya ialah sejauh mana agenda itu boleh direalisasikan dalam tempoh yang berbaki.
Anthony Loke pula meletakkan persoalan tersebut dalam konteks tanggungjawab kolektif. Menurutnya, menjadi sebahagian daripada kerajaan bermakna DAP bukan sahaja boleh mengambil kredit terhadap dasar yang berjaya, tetapi turut perlu menanggung kesan daripada keputusan kerajaan yang tidak popular.
Apabila rakyat tidak berpuas hati terhadap sesuatu dasar, garis pemisah antara DAP dan parti-parti lain dalam kerajaan tidak semestinya wujud pada pandangan pengundi. DAP tetap dianggap sebagai sebahagian daripada kerajaan dan akhirnya turut menerima kritikan serta undi protes.
Kekalahan besar DAP dalam PRN Sabah tahun lalu menjadi antara contoh paling jelas bahawa kedudukan dalam kerajaan tidak semestinya diterjemahkan kepada sokongan di peringkat negeri.
Loke juga mengakui bahawa parti kini berdepan pilihan strategik yang besar: sama ada kekal dalam kerajaan sehingga tamat penggal bagi meneruskan usaha mempengaruhi dasar dan reformasi, atau beralih kepada peranan sebagai kumpulan pendesak dalam kerajaan melalui kedudukan backbencher.
Pilihan itu memperlihatkan bahawa isu sebenar DAP bukan semata-mata soal keluar atau kekal dalam kerajaan, tetapi bagaimana parti mahu mengekalkan pengaruh tanpa kehilangan identiti politiknya.
Dalam konteks inilah pandangan Sangeet Kaur Deo menjadi lebih kritikal.
Beliau tidak menolak idea DAP kekal dalam kerajaan buat masa ini, tetapi alasan yang dikemukakannya jauh berbeza. Bagi Sangeet, DAP perlu menggunakan tempoh kira-kira 18 bulan yang ada untuk membina semula kepercayaan pengundi, mendapatkan semula suara politiknya dan memperkukuh parti.
Dengan kata lain, kekal dalam kerajaan tidak seharusnya bermakna DAP perlu berdiam diri.
Kritikan Sangeet terhadap pendirian parti dalam isu rasuah dan beberapa kontroversi institusi penguatkuasaan menggambarkan keresahan yang mungkin semakin sukar diketepikan. Persoalan yang dibangkitkannya — “Di mana DAP?” — pada asasnya adalah persoalan mengenai identiti dan keberanian politik.
DAP suatu ketika dahulu membina kekuatannya sebagai parti yang lantang membawa isu reformasi, tadbir urus, antirasuah dan institusi yang bebas. Apabila berada dalam kerajaan, suara itu berdepan tuntutan untuk menjaga kestabilan gabungan.
Di sinilah berlaku pertembungan antara prinsip dan pragmatisme.
Jika terlalu mengutamakan kestabilan kerajaan, DAP berisiko dilihat sebagai parti yang semakin sukar membezakan dirinya daripada rakan-rakan gabungan. Namun, jika terlalu lantang mengkritik kerajaan sendiri, ia pula berdepan risiko menggugat kestabilan pentadbiran yang menjadi sebahagian daripada tanggungjawabnya.
Sangeet malah menggesa CEC DAP menilai semula hubungan parti dengan Perdana Menteri Datuk Seri Anwar Ibrahim, dengan mendakwa hubungan dalam gabungan tidak lagi menghasilkan kesatuan seperti yang diharapkan.
Pandangan itu tentunya lebih keras berbanding pendekatan Gobind dan Loke, tetapi ia penting kerana ia mencerminkan persoalan yang mungkin sedang berkembang di akar umbi parti: adakah DAP masih mempunyai ruang yang mencukupi untuk mempengaruhi dasar kerajaan tanpa mengorbankan prinsip yang selama ini menjadi asas sokongan terhadapnya?
Pada akhirnya, keputusan yang dibuat oleh 4,264 perwakilan daripada 1,704 cawangan yang layak bukan sekadar menentukan kedudukan DAP dalam Kerajaan Perpaduan.
Ia juga akan menentukan bentuk DAP untuk menghadapi pilihan raya akan datang.
Jika parti memilih untuk kekal dalam kerajaan, cabarannya ialah membuktikan bahawa penyertaan itu menghasilkan perubahan yang boleh dirasai rakyat dan bukan sekadar kedudukan politik.
Jika memilih untuk menjadi backbencher atau kumpulan pendesak, DAP perlu membuktikan bahawa ia mampu memberi tekanan dari dalam kerajaan tanpa menggugat kestabilan pentadbiran.
Dan jika pada masa hadapan parti memilih untuk kembali menjadi pembangkang, DAP perlu terlebih dahulu mendapatkan semula kredibiliti serta kepercayaan pengundi yang mungkin merasakan suara parti semakin tenggelam dalam kompromi politik.
Persoalan terbesar DAP, oleh itu, bukan “keluar atau kekal?”
Persoalan yang lebih mendasar ialah: “Jika kekal, DAP mahu menjadi parti yang bagaimana?”
Persidangan kali ini memberi gambaran bahawa parti sedar akan persoalan tersebut. Perbezaan pandangan antara Gobind, Loke dan Sangeet pula menunjukkan perdebatan mengenai masa depan DAP bukan lagi sesuatu yang boleh diselesaikan dengan slogan lama.
DAP perlu memilih antara mengekalkan pengaruh melalui kompromi kerajaan atau memulihkan semula identiti politiknya melalui pendirian yang lebih tegas.
Apa sahaja keputusan perwakilan, ukuran sebenar kejayaannya nanti tetap berada di tangan pengundi.
Kerana dalam politik, kekal dalam kerajaan mungkin memberikan kuasa untuk memerintah — tetapi mengekalkan kepercayaan rakyat adalah kuasa yang jauh lebih sukar untuk dipertahankan.
Telegram: Nasional Daily
Facebook: Nasional Daily
TikTok: NasionalDaily
Whatsapp: NasionalDaily.com
Iklan: admin@nasionaldaily.com / sales@nasionaldaily.com / 012-9222001