Dari Meja Editorial
PERJALANAN politik Rafizi Ramli adalah antara kisah paling dinamik dalam sejarah moden Parti Keadilan Rakyat (PKR).
Beliau pernah diraikan sebagai arkitek strategi yang memperkukuh gelombang reformasi dan menjadi pelengkap penting kepada kepimpinan Datuk Seri Anwar Ibrahim.
Dalam era pembangkang, Rafizi dilihat sebagai “madu” yang menyuburkan perjuangan parti, iaitu seorang teknokrat muda yang berani, petah berhujah dan berasaskan data.
Namun, apabila PKR menjadi teras kerajaan dan beliau sendiri memegang jawatan penting dalam pentadbiran negara, muncul pula persepsi pendekatan serta gaya politiknya kini berpotensi menjadi beban kepada parti dan Kerajaan Perpaduan.
Rafizi mula menonjol sekitar 2009 hingga 2013 sebagai Pengarah Strategi PKR ketika parti itu giat mencabar dominasi kerajaan sedia ada. Dalam tempoh itu, beliau membina reputasi melalui pendedahan isu-isu kewangan dan tadbir urus, menggunakan analisis angka dan dokumen untuk memperkukuh hujah politik.
Pendekatan ini memberi dimensi baharu kepada PKR yang sebelum itu lebih dikenali dengan retorik reformasi dan perjuangan keadilan. Rafizi menawarkan sesuatu yang lebih teknikal dan meyakinkan kelas menengah bandar, beliau bukan sekadar berpidato, tetapi datang dengan helaian angka dan fakta.
Ketika itu, gandingan tidak formal antara Rafizi dan Anwar dilihat saling melengkapi. Anwar membawa naratif besar perubahan sistem dan keadilan sosial, manakala Rafizi mengisi ruang dengan butiran ekonomi dan strategi komunikasi yang tersusun.
Kombinasi ini memperkukuh imej PKR sebagai parti alternatif yang bukan sahaja lantang, tetapi juga bersedia mentadbir. Dalam konteks tersebut, Rafizi dianggap aset strategik yang menyumbang kepada peningkatan keyakinan pengundi terhadap parti.
Namun, politik dalaman PKR sentiasa kompleks. Pertembungan kem dalam parti, termasuk persaingan dengan kelompok yang dikaitkan dengan Datuk Seri Mohamed Azmin Ali, memperlihatkan kekuatan di media tidak semestinya diterjemah kepada penguasaan struktur akar umbi.
Kekalahan Rafizi dalam perebutan jawatan Timbalan Presiden pada 2018 menunjukkan politik organisasi memerlukan jaringan dan kesetiaan jangka panjang.
Beliau kemudian mengambil pendekatan berundur seketika daripada barisan hadapan politik, satu langkah yang dilihat ada unsur refleksi dan penilaian semula strategi.
Kembalinya beliau pada 2022 dengan kemenangan dalam pemilihan parti menandakan kebangkitan semula pengaruhnya. Tidak lama kemudian, pembentukan Kerajaan Perpaduan meletakkan beliau dalam posisi jauh berbeza daripada sebelumnya, bukan lagi pengkritik dasar, tetapi pembuat dan pelaksana dasar.
Sebagai Menteri Ekonomi, tanggungjawabnya melibatkan perancangan struktur ekonomi, rasionalisasi subsidi serta strategi menangani kos sara hidup yang menjadi isu paling dekat dengan rakyat.
Perubahan peranan ini menuntut transformasi pendekatan. Ketika menjadi pembangkang, gaya konfrontasi dan pendedahan terbuka memberi kelebihan politik.
Namun, dalam kerajaan campuran yang memerlukan kesepaduan mesej dan disiplin komunikasi, gaya yang sama boleh mengundang polemik. Ada pengkritik berpendapat pendekatan Rafizi yang terus-terang dan berorientasikan angka kadangkala kurang selari dengan realiti politik yang memerlukan sensitiviti dan kompromi.
Dalam kerajaan yang terdiri daripada pelbagai parti, setiap kenyataan pemimpin kanan boleh memberi implikasi besar terhadap persepsi awam dan kestabilan dalaman.
Isu kos sara hidup dan rasionalisasi subsidi pula menjadi ujian utama. Secara teknikal, langkah subsidi bersasar bertujuan meningkatkan kecekapan fiskal dan memastikan bantuan sampai kepada golongan yang benar-benar memerlukan.
Namun, secara politik langkah ini mudah disalah tafsir atau dimanipulasi sebagai beban tambahan kepada rakyat.
Dalam keadaan ekonomi global yang mencabar, rakyat cenderung menilai kerajaan berdasarkan pengalaman harian mereka, bukan justifikasi teknikal. Di sinilah jurang antara rasional dasar dan emosi pengundi menjadi cabaran terbesar.
Naratif bahawa Rafizi berubah daripada “madu” kepada “racun” lahir daripada gabungan jangkaan tinggi dan realiti pentadbiran yang kompleks.
Sebagai tokoh yang membina reputasi melalui keberanian mendedahkan kelemahan sistem, beliau kini perlu mempertahankan sistem yang sedang diperbaiki dari dalam. Peralihan ini tidak mudah dan sering menimbulkan dilema komunikasi.
Penyokong tegar melihat beliau sebagai reformis yang berani mengambil langkah tidak popular demi kepentingan jangka panjang. Pengkritik pula menilai pendekatan tersebut berisiko menghakis sokongan politik dalam jangka pendek.
Hakikatnya, politik kerajaan berbeza sama sekali daripada politik pembangkang. Mengkritik memerlukan ketajaman hujah, tetapi mentadbir memerlukan keseimbangan antara idealisme dan pragmatisme.
Rafizi kini berada di tengah-tengah persimpangan tersebut. Kejayaan atau kegagalannya bukan sahaja memberi kesan kepada reputasi peribadi, malah kepada kestabilan PKR dan kepimpinan Anwar dalam Kerajaan Perpaduan.
Dalam politik Malaysia yang sentiasa berubah, persepsi boleh bertukar seiring masa. Tokoh yang pernah dipuji sebagai penyelamat boleh menjadi sasaran kritikan apabila realiti tidak memenuhi harapan.
Sama ada Rafizi benar-benar menjadi liabiliti atau masih aset penting kepada parti dan kerajaan bergantung kepada keberkesanan dasar yang dilaksanakan, kemampuan mengurus persepsi awam serta keupayaan menyelaraskan langkah dengan kepimpinan tertinggi.
Masa dan hasil pentadbiran akan menentukan sama ada beliau akan terus dilihat sebagai arkitek reformasi atau sebagai figur kontroversi dalam fasa pemerintahan yang mencabar ini. – ND
Telegram: https://t.me/nasionaldaily
Facebook: https://www.facebook.com/nasionaldaily
TikTok: https://www.tiktok.com/@nasionaldaily?_t=8kyR2clR7Mv&_r=1
Iklan: admin@nasionaldaily.com / sales@nasionaldaily.com / 012-9222001
Whatsapp: https://whatsapp.com/channel/0029Vb6P21QFnSz7JWoT560L