Analisis: Kerjasama PH-BN boleh jadi perangkap politik buat BN di Melaka

Oleh: Editorial ND

SEKIRANYA rundingan antara Pakatan Harapan (PH) dan Barisan Nasional (BN) untuk membentuk kerjasama menghadapi Pilihan Raya Negeri (PRN) Melaka benar-benar direalisasikan, BN berdepan risiko kehilangan kelebihan politik yang selama ini dimilikinya di negeri itu.

Lebih daripada sekadar soal pembahagian kerusi, kerjasama PH-BN berpotensi menjadi pertaruhan besar terhadap kedudukan BN dalam politik Melaka.

BN mempunyai sejarah dan jaringan politik yang panjang di negeri itu. Namun, persoalan lebih besar, sama ada kelebihan itu masih mampu diterjemahkan kepada sokongan pengundi sekiranya BN memilih untuk bergerak bersama PH dalam pilihan raya akan datang.

Dalam keadaan sentimen terhadap Kerajaan Perpaduan dikatakan tidak memihak kepada PH-BN, kerjasama itu boleh mencetuskan dilema kepada penyokong tradisional BN.

Sebahagian pengundi selama ini melihat BN sebagai pilihan politik tersendiri mungkin sukar menerima keputusan untuk bekerjasama dengan PH, khususnya selepas kedua-dua blok politik berkenaan melalui persaingan sengit selama bertahun-tahun. Di sinilah terletaknya risiko paling besar kepada BN.

Dalam politik pilihan raya, kerjasama antara parti bukan semata-mata soal menambah jumlah kerusi atau mengelakkan pertandingan sesama sendiri. Ia juga berkait rapat dengan identiti, persepsi dan kesetiaan pengundi.

BN mempunyai kelompok penyokong yang terbina atas sejarah panjang parti berkenaan dalam politik negara dan negeri. Sebahagian mereka mungkin tidak melihat PH sebagai rakan politik semula jadi.

Justeru, apabila BN memilih untuk bekerjasama dengan PH, persoalan yang timbul bukan sahaja siapa bertanding di sesuatu kawasan, tetapi apakah mesej politik yang mahu disampaikan kepada pengundi.

Jika mesej itu gagal diterima oleh penyokong tradisional BN, kerjasama yang pada asasnya bertujuan mengukuhkan kedudukan parti boleh menghasilkan kesan sebaliknya.

Lebih membimbangkan, pengundi yang kecewa tidak semestinya memilih untuk tidak mengundi. Mereka mungkin beralih kepada Perikatan Nasional (PN).

Dalam situasi PH dan BN bergabung, PN berpotensi menjadi penerima manfaat terbesar sekiranya berlaku penghijrahan undi daripada penyokong kedua-dua blok.

PN tidak perlu semestinya menguasai seluruh spektrum politik Melaka untuk mencipta kejutan. Sebaliknya, strategi lebih berkesan ialah memanfaatkan kawasan mempunyai pengundi BN yang tidak selesa dengan kerjasama PH-BN, di samping mengekalkan sokongan sedia ada kepada PN.

Jika berlaku pertembungan tiga penjuru antara calon gabungan PH-BN, PN dan calon lain, terutama parti BERSAMA di sesetengah kawasan, pecahan undi boleh menjadi faktor penentu.

Dalam pilihan raya, kemenangan tidak semestinya memerlukan sokongan majoriti mutlak. Calon yang memperoleh jumlah undi terbesar boleh menang apabila undi lawan berpecah.

Maka, walaupun PH dan BN merasakan penyatuan kekuatan mereka mampu mengurangkan persaingan sesama sendiri, langkah itu pada masa sama boleh membuka ruang kepada PN untuk tampil sebagai alternatif tunggal kepada pengundi yang menolak Kerajaan Perpaduan.

Istilah “kubu BN” juga perlu dilihat secara lebih kritikal. Kekuatan sesebuah parti di sesuatu negeri tidak hanya bergantung kepada sejarah kemenangan, tetapi sejauh mana hubungan parti dengan pengundi masih kukuh.

Landskap politik Malaysia berubah dengan ketara dalam beberapa siri pilihan raya kebelakangan ini. Pengundi semakin bersedia menukar sokongan dan tidak semestinya terikat dengan kesetiaan politik tradisional.

Melaka juga tidak terkecuali daripada perubahan tersebut. Oleh itu, BN tidak boleh menganggap kawasan yang selama ini menjadi kubunya akan terus memberikan sokongan secara automatik.

Lebih-lebih lagi apabila keputusan untuk bekerjasama dengan PH boleh ditafsirkan oleh sebahagian pengundi sebagai perubahan prinsip atau strategi politik yang terlalu pragmatik.

Dalam keadaan seperti itu, PN boleh menggunakan isu berkenaan untuk membina naratif, hanya mereka yang benar-benar menawarkan pilihan alternatif kepada kerajaan sedia ada.

Pada masa sama, PH turut berdepan cabaran tersendiri sekiranya kerjasama dengan BN dilaksanakan. PH mungkin memperoleh manfaat daripada pengurangan pertandingan sesama sendiri, tetapi parti dalam gabungan itu juga perlu berdepan persoalan penerimaan penyokong mereka terhadap BN.

Penyokong PH yang selama ini mengundi berdasarkan penolakan terhadap BN mungkin tidak mudah menerima perubahan tersebut. Ini bermakna risiko penghijrahan undi bukan hanya membabitkan BN.

PH juga perlu memastikan penyokongnya tidak mengambil sikap berkecuali atau beralih kepada parti lain apabila diminta menyokong calon daripada parti yang sebelum ini menjadi lawan politik.

Maka, kerjasama PH-BN sebenarnya mempunyai dua sisi. Ia boleh menggabungkan kekuatan, tetapi pada masa sama berpotensi mencairkan identiti kedua-dua gabungan.

Jika rundingan benar-benar bermula, isu pembahagian kerusi akan menjadi ujian paling awal terhadap kekuatan kerjasama tersebut. BN sudah menyatakan ruang rundingan berkaitan agihan kerusi, termasuk pertukaran kawasan, masih terbuka. Namun, setiap kerusi mempunyai nilai politik yang berbeza.

Bagi parti, sesebuah kerusi bukan sekadar angka dalam jadual pembahagian. Ia melibatkan penyandang, jentera pilihan raya, pengaruh tempatan, sejarah kemenangan dan kekuatan calon.

Keputusan untuk menyerahkan kerusi yang dianggap sebagai kawasan tradisi kepada rakan kerjasama boleh menimbulkan rasa tidak puas hati dalam kalangan akar umbi. Begitu juga dengan PH.

Jika terdapat kawasan yang dirasakan berpotensi dimenangi PH, tetapi perlu diserahkan kepada BN atas faktor rundingan, penyokong dan pemimpin tempatan mungkin mempertikaikan keputusan tersebut.

Masalah terbesar kepada BN mungkin bukan semata-mata kehilangan kerusi akibat kekurangan undi. Sebaliknya, BN mungkin berdepan situasi menang beberapa kawasan, tetapi kehilangan sokongan akar umbi dalam jangka panjang.

Politik tidak berakhir selepas satu pilihan raya. Jika penyokong tradisional berasa parti mereka terlalu banyak berkompromi, rasa tidak puas hati itu boleh berkembang menjadi masalah lebih besar pada pilihan raya akan datang.

BN perlu bertanya satu soalan penting: adakah kerjasama dengan PH mampu menambah undi, atau sekadar menghalang pertandingan sesama sendiri? Kedua-duanya bukan perkara yang sama.

Mengelakkan pertandingan tiga penjuru boleh membantu dari segi matematik pilihan raya, tetapi jika kerjasama tersebut menyebabkan sebahagian penyokong BN tidak keluar mengundi atau mengalihkan sokongan, kelebihan itu mungkin hilang.

Dalam keadaan PH dan BN sibuk menyelesaikan pembahagian kerusi serta mengurus ketidakpuasan hati akar umbi, PN mempunyai peluang untuk membina momentum.

PN boleh mengambil posisi sebagai parti yang tidak terikat dengan kompromi antara dua blok yang pernah menjadi pesaing. Naratif sedemikian mudah digunakan dalam kempen pilihan raya.

Namun, sama ada naratif itu benar-benar berjaya diterjemahkan kepada kemenangan bergantung kepada beberapa faktor, termasuk kekuatan jentera PN, kualiti calon, isu tempatan dan tahap sokongan pengundi.

Telegram: Nasional Daily

Facebook: Nasional Daily

TikTok: NasionalDaily

Whatsapp: NasionalDaily.com

Iklan: admin@nasionaldaily.com / sales@nasionaldaily.com / 012-9222001