Dari Meja Editorial
KENYATAAN terbaru Tun Dr. Mahathir Mohamad pada 19 November 2025 sekali lagi mengangkat perbincangan mengenai masa depan orang Melayu ke pusat wacana nasional.
Beliau melontarkan amaran keras, orang Melayu sedang kehilangan tanah, kekuatan politik dan masa depan ekonomi mereka sendiri.
Namun, seperti semua seruan besar, ia perlu dibaca dengan analisis yang seimbang, iaitu antara keprihatinan, fakta dan realiti semasa.
Tun Dr. Mahathir menegaskan, pemilikan tanah Melayu semakin mengecil, terutama di bandar dan kawasan pembangunan pesat.
Dakwaannya, “separuh Semenanjung telah terlepas daripada pemilikan Melayu”, menggambarkan kebimbangan yang mendalam terhadap perubahan struktur ekonomi negara.
Benar, arus urbanisasi dan pelaburan swasta banyak mengubah pola pemilikan aset, tetapi gambaran ini tetap memerlukan konteks: pembangunan negara sejak merdeka memang didorong oleh pertumbuhan bandar, dan pemilikan aset tidak bersandar kepada kaum semata-mata.
Namun, kebimbangan beliau mengenai pengundian dan perpecahan politik Melayu bukanlah isu baharu. Ini adalah persoalan yang berkali-kali muncul setiap kali landskap politik mengalami perpecahan dalaman.
Beliau merumuskan, selagi orang Melayu berpecah kepada pelbagai parti yang saling bertembung, suara mereka akan melemah, satu kenyataan yang sukar dinafikan dalam sistem demokrasi berparlimen.
Seruannya agar seluruh organisasi politik dan NGO Melayu bersatu di bawah satu “payung besar” menimbulkan persoalan baharu: adakah perpaduan sedemikian wajar, boleh dicapai dan demokratik?
Dalam masyarakat majmuk, perpaduan nasional tidak semestinya bermula dengan penyatuan etnik, tetapi dengan dasar inklusif yang merapatkan jurang sosial tanpa mengorbankan keadilan.
Pada masa sama, Tun Dr. Mahathir menonjolkan aset kewangan besar yang dimiliki institusi utama seperti PNB, KWSP, KWAP dan Tabung Haji sebagai kekuatan yang boleh dimanfaatkan untuk memerangi kemiskinan Melayu.
Ini adalah peringatan bahawa kekayaan institusi tidak semestinya diterjemahkan kepada kesejahteraan rakyat jika ia tidak digerakkan secara berkesan dan telus.
Beliau turut mencadangkan pembekuan penjualan tanah kepada pihak, selain institusi Melayu, satu cadangan kontroversial yang pasti mengundang perdebatan tentang kesannya kepada pasaran, pelaburan dan prinsip keterbukaan ekonomi.
Namun, kebimbangan beliau tentang kehilangan aset jangka panjang tidak boleh ditolak begitu sahaja. Ketika negara semakin pesat dibangunkan, persoalan siapa yang memiliki aset strategik wajar diperhatikan.
Paling penting dalam kenyataan beliau ialah gesaan perubahan sikap: orang Melayu perlu lebih aktif dalam keusahawanan, tidak terlalu bergantung kepada gaji tetap, dan berani meneroka potensi besar yang belum dimanfaatkan.
Di sini, mesej beliau paling dekat dengan inti sebenar masalah, bahawa masa depan ekonomi kaum mana pun bergantung pada daya saing, pemikiran terbuka dan keupayaan mengambil peluang.
Akhirnya, amaran Tun Dr. Mahathir adalah satu panggilan untuk berfikir. Ia boleh dipersetujui, dipersoalkan atau diteliti semula. Namun, apa yang tidak boleh dinafikan ialah masyarakat Melayu dan Malaysia secara keseluruhan memerlukan perbincangan jujur tentang pemilikan aset, pendidikan ekonomi, keusahawanan dan arah politik.
Soalnya, kini bukan sekadar “bolehkah Melayu diselamatkan”, tetapi bagaimana setiap kaum di negara ini boleh maju bersama secara adil dan mampan. – ND
Telegram: https://t.me/nasionaldaily
Facebook: https://www.facebook.com/nasionaldaily
TikTok: https://www.tiktok.com/@nasionaldaily?_t=8kyR2clR7Mv&_r=1
Iklan: admin@nasionaldaily.com / sales@nasionaldaily.com / 012-9222001