Dari Meja Editorial
APABILA bercakap mengenai Palestin, ramai membayangkan sebuah wilayah sedang berperang tanpa kerajaan tersusun. Hakikatnya, Palestin mempunyai struktur pemerintahan sendiri merangkumi Presiden, Perdana Menteri, kabinet dan pelbagai kementerian.
Namun, persoalan sering timbul ialah, jika kerajaan ini benar-benar wujud, mengapa suara mereka jarang menjadi perhatian setiap kali rakyatnya terbunuh dalam serangan Israel? Mengapa mereka dilihat tidak mampu menghentikan serangan atau memberikan tindak balas yang tegas?
Jawapannya jauh lebih rumit daripada sekadar mengatakan pemimpin Palestin “berdiam diri”.
Negara Palestin mempunyai Presiden sebagai ketua negara dan Perdana Menteri sebagai ketua kerajaan yang mengurus pentadbiran harian. Di bawah mereka terdapat kabinet mengendalikan kementerian seperti kewangan, pendidikan, kesihatan, hal ehwal luar dan lain-lain.
Namun, kerajaan ini bukan sebuah kerajaan mempunyai kedaulatan penuh seperti Malaysia, Indonesia atau Jepun. Kuasa mereka sangat terhad oleh keadaan politik dan keselamatan yang berlarutan selama beberapa dekad.
Ramai menyangka kerajaan Palestin menguasai seluruh Tebing Barat dan Gaza. Sebenarnya tidak.
Sejak 2007, Palestin berpecah kepada dua pentadbiran utama iaitu Pihak Berkuasa Palestin (Palestinian Authority/PA), yang diterajui oleh Fatah, mentadbir sebahagian kawasan di Tebing Barat dan Hamas pula menguasai Gaza.
Ini bermaksud Presiden Palestin dan kerajaannya tidak mempunyai kuasa pentadbiran ke atas Gaza sejak lebih sedekad lalu. Oleh itu, apabila perang tercetus di Gaza, kerajaan Palestin tidak mempunyai kawalan langsung terhadap pasukan keselamatan atau pentadbiran di wilayah tersebut.
Ini juga antara persoalan yang sering ditanya.
Pihak Berkuasa Palestin tidak mempunyai angkatan tentera seperti negara berdaulat lain. Mereka hanya mempunyai pasukan keselamatan dalaman yang berfungsi menjaga ketenteraman awam di kawasan tertentu di Tebing Barat.
Mereka tidak memiliki tentera udara, kapal perang, sistem pertahanan udara atau kelengkapan ketenteraan yang mampu berdepan tentera Israel. Tidak sepenuhnya.
Kerajaan Palestin kerap mengeluarkan kenyataan rasmi, mengadakan sidang media, membuat rayuan kepada Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB), Mahkamah Keadilan Antarabangsa (ICJ) dan Mahkamah Jenayah Antarabangsa (ICC) serta menggesa masyarakat antarabangsa menekan Israel.
Namun, kenyataan-kenyataan ini sering tenggelam kerana liputan media dunia lebih tertumpu kepada perkembangan peperangan di medan konflik.
Dalam erti kata lain, mereka bersuara, tetapi kemampuan mereka untuk mengubah keadaan di lapangan amat terhad. Ada mempersoalkan mengapa pemimpin kerajaan Palestin kelihatan tidak menjadi sasaran seperti pemimpin Hamas.
Perbezaannya terletak pada peranan masing-masing.
Israel menganggap Hamas sebagai musuh bersenjata yang terlibat secara langsung dalam konflik ketenteraan. Sebaliknya, Pihak Berkuasa Palestin mengekalkan kerjasama keselamatan tertentu dengan Israel di beberapa kawasan Tebing Barat, hasil susunan yang lahir daripada Perjanjian Oslo.
Ini tidak bermaksud hubungan mereka mesra. Malah, hubungan kedua-dua pihak sering tegang. Pemimpin Palestin juga berdepan sekatan perjalanan, penahanan pegawai, serbuan ke kawasan pentadbiran dan tekanan politik. Namun, bentuk tekanan itu berbeza daripada tindakan ketenteraan yang disasarkan kepada kumpulan bersenjata.
Walaupun kuasanya terhad, kerajaan Palestin masih menjalankan pelbagai fungsi penting.
Antaranya, mengurus sekolah dan universiti awam, menyediakan perkhidmatan kesihatan, membayar gaji penjawat awam, mengurus kutipan cukai tertentu, mengendalikan hubungan diplomatik dengan banyak negara dan mewakili Palestin dalam organisasi antarabangsa.
Dalam kata lain, mereka mengurus kehidupan harian rakyat di kawasan yang berada di bawah bidang kuasa mereka, walaupun banyak aspek keselamatan, sempadan dan pergerakan masih dipengaruhi oleh realiti pendudukan dan perjanjian sedia ada.
Ketika konflik besar berlaku, ruang tindakan kerajaan Palestin agak sempit.
Mereka lazimnya menyelaras bantuan kemanusiaan, menggerakkan usaha diplomatik, mendapatkan sokongan antarabangsa, mengurus hospital dan perkhidmatan awam di kawasan di bawah pentadbiran mereka dan mendokumentasikan kemusnahan dan korban untuk tujuan undang-undang serta diplomasi.
Mereka tidak mempunyai kuasa untuk mengarahkan tentera Israel menghentikan operasi atau mengerahkan angkatan tentera sendiri bagi mempertahankan Gaza.
Walaupun terdapat pelbagai kekangan, kerajaan Palestin tetap menerima kritikan.
Sebahagian rakyat Palestin menuduh Pihak Berkuasa Palestin terlalu bergantung kepada proses diplomasi yang tidak menghasilkan perubahan besar. Ada juga mengkritik isu tadbir urus, kelewatan pilihan raya, dan kelemahan institusi.
Pada masa sama, penyokong kerajaan berhujah pilihan mereka amat terhad kerana kekangan politik, keselamatan dan ekonomi yang kompleks.
Melihat kerajaan Palestin sebagai “tidak berbuat apa-apa” tidak memberikan gambaran lengkap. Sebaliknya, menganggap mereka mempunyai kuasa penuh seperti kerajaan negara berdaulat juga tidak tepat.
Kerajaan Palestin wujud, mempunyai Presiden, Perdana Menteri dan kabinet, tetapi bidang kuasa mereka terhad, wilayah pentadbiran mereka tidak meliputi semua kawasan Palestin, dan mereka tidak mempunyai angkatan tentera setanding dengan sebuah negara berdaulat.
Ini tidak bermaksud mereka kebal daripada kritikan. Prestasi, keberkesanan dan keputusan politik mereka terus diperdebatkan oleh rakyat Palestin sendiri.
Namun, untuk memahami peranan mereka dengan adil, perlu dibezakan antara persoalan mengenai keberkesanan kepimpinan dengan realiti bahawa kuasa kerajaan Palestin dibatasi oleh perpecahan politik dalaman, perjanjian terdahulu dan keadaan konflik berpanjangan. – ND
Telegram: https://t.me/nasionaldaily
Facebook: https://www.facebook.com/nasionaldaily
TikTok: https://www.tiktok.com/@nasionaldaily?_t=8kyR2clR7Mv&_r=1
Iklan: admin@nasionaldaily.com / sales@nasionaldaily.com / 012-9222001
Whatsapp: https://whatsapp.com/channel/0029Vb6P21QFnSz7JWoT560L