Dari: Editorial ND
KEPUTUSAN Pilihan Raya Negeri (PRN) Melaka semalam, 14 November 2026 membawa satu mesej politik yang tidak boleh dipandang ringan oleh Pakatan Harapan (PH), khususnya Pengerusinya, Datuk Seri Anwar Ibrahim.
Kejayaan Barisan Nasional (BN) dan Perikatan Nasional (PN) menguasai Dewan Undangan Negeri (DUN) Melaka, sementara PH hanya memperoleh empat kerusi, memperlihatkan perubahan ketara dalam kedudukan politik gabungan berkenaan di negeri itu.
Lebih menarik, semua empat kerusi PH dimenangi DAP, iaitu Kota Laksamana, Kesidang, Ayer Keroh dan Bandar Hilir. PKR dan Amanah pula gagal memenangi sebarang kerusi.
Keputusan ini menimbulkan persoalan besar mengenai keupayaan PH mengekalkan sokongan pengundi, terutama apabila gabungan itu perlu berhadapan dengan persaingan lebih besar pada Pilihan Raya Umum ke-16 (PRU16).
Bagi Anwar, keputusan Melaka sepatutnya menjadi isyarat untuk melakukan penilaian menyeluruh terhadap pendekatan politik, prestasi pentadbiran dan mesej yang dibawa kepada rakyat.
Namun, penting juga untuk membezakan antara kekalahan PH di Melaka dengan dakwaan seluruh negara sudah menolak gabungan itu. Keputusan pilihan raya setiap negeri mempunyai latar politik, calon dan pola pengundian yang tersendiri.
PRN Sabah memperlihatkan kemerosotan besar PH apabila gabungan itu hanya memenangi satu daripada 73 kerusi dalam PRN 2025. Namun, keputusan Johor dan Negeri Sembilan tidak menunjukkan PH ditolak secara menyeluruh.
📍 3062 Taman Indah, Jalan Banggol, 17500 Tanah Merah, Kelantan
Dalam PRN Johor 2022, PH memperoleh 12 kerusi, manakala BN menang 40 kerusi. Di Negeri Sembilan pula, PH memenangi 17 daripada 36 kerusi dalam PRN 2023, sebelum membentuk kerajaan bersama BN yang memperoleh 14 kerusi.
Perbezaan ini penting kerana keputusan di Sabah, Johor dan Negeri Sembilan berlaku dalam tahun, keadaan politik serta komposisi gabungan yang berlainan.
Justeru, Melaka dan Sabah boleh dibaca sebagai amaran terhadap kedudukan PH, tetapi belum cukup untuk menyimpulkan rakyat di seluruh negara sudah menolak gabungan itu.
Namun, Anwar tidak boleh mengambil mudah perkembangan tersebut. Kekalahan di sesuatu negeri mungkin menjadi petunjuk kepada masalah yang lebih besar sekiranya kelemahan sama berulang dalam pilihan raya berikutnya.
Tidak perlulah pemimpin PH terlalu awal membina keyakinan bahawa Selangor, Perak, Pulau Pinang atau negeri-negeri lain akan terus menjadi kawasan selamat kepada gabungan itu.
Selangor, Pulau Pinang, Perak, Kedah, Perlis, Kelantan, Pahang dan Sarawak mempunyai landskap politik masing-masing. Setiap negeri mempunyai isu, kepimpinan, kekuatan parti tempatan dan corak sokongan pengundi yang berbeza.
PH tidak boleh menganggap kemenangan terdahulu sebagai jaminan untuk pilihan raya akan datang.
Begitu juga dengan empat negeri yang mempunyai pengaruh PAS dan PN. Perubahan sokongan politik sentiasa mungkin berlaku, tetapi tidak wajar membuat kesimpulan negeri-negeri tersebut akan bertukar tangan tanpa melihat perkembangan sebenar di lapangan.
Pulau Pinang juga tidak terkecuali daripada persaingan politik, meskipun DAP mempunyai kedudukan yang kukuh di negeri berkenaan. Hakikatnya, tiada negeri yang boleh dianggap sebagai hak milik kekal mana-mana parti.
Persoalan lebih besar sekarang ialah apakah langkah perlu dilakukan Anwar untuk menghadapi PRU16?
Penulis berpandangan, sudah tiba masanya Perdana Menteri memberikan lebih banyak tumpuan kepada persoalan kehidupan rakyat berbanding mengulangi pertarungan politik yang sama.
Kempen politik tidak seharusnya terus berkisar mengenai bekas Perdana Menteri, Datuk Seri Najib Razak, isu mahkamah atau ungkapan seperti ‘sakau’ yang sering digunakan dalam perdebatan politik.
Isu berkaitan integriti dan rasuah sememangnya penting. Ia tidak boleh diketepikan atau dianggap tidak relevan. Namun, rakyat juga mahu mendengar penyelesaian konkrit terhadap masalah yang mereka hadapi setiap hari.
Bagaimana kerajaan mahu mengurangkan beban kos sara hidup? Apakah langkah meningkatkan pendapatan rakyat? Bagaimana peluang pekerjaan dapat diperluaskan? Apakah jaminan terhadap kebajikan golongan B40 dan M40?
Itulah persoalan yang sepatutnya diberikan perhatian lebih besar. Anwar perlu membuktikan keberkesanan pentadbirannya melalui dasar dan hasil yang boleh dirasai rakyat, bukan sekadar mengulangi hujah politik untuk mempertahankan kedudukan kerajaan.
Satu lagi perkara yang perlu difahami oleh kepimpinan PH ialah hubungan BN dengan PH dalam kerajaan Persekutuan tidak semestinya menggambarkan kerjasama politik jangka panjang.
Selepas PRU15 pada 2022, tiada gabungan memperoleh majoriti mudah untuk membentuk kerajaan Persekutuan secara bersendirian.
Dalam keadaan itu, Yang di-Pertuan Agong ketika itu, Al-Sultan Abdullah Ri’ayatuddin Al-Mustafa Billah Shah memainkan peranan dalam proses pembentukan kerajaan sehingga terhasilnya Kerajaan Perpaduan yang menggabungkan PH, BN dan beberapa gabungan lain.
Kerjasama tersebut terbentuk dalam keadaan politik yang memerlukan kestabilan dan pembentukan kerajaan. Ia tidak bermaksud BN dan PH telah menghapuskan segala perbezaan ideologi, kepentingan parti atau persaingan politik mereka.
Malah, UMNO dan DAP mempunyai sejarah panjang persaingan politik yang tidak boleh diketepikan begitu sahaja. Oleh itu, PH tidak sepatutnya menganggap BN akan terus berada dalam satu barisan dengannya apabila tiba PRU16.
BN mempunyai parti, penyokong, kepentingan dan agenda politik sendiri. Begitu juga PH.
Persoalan sama ada kedua-duanya akan bekerjasama semula selepas PRU16 bergantung kepada keputusan pilihan raya, rundingan dan keadaan politik ketika itu. Tiada jaminan kerjasama sekarang akan berterusan.
Dalam perkembangan berkaitan, kenyataan yang mendesak Presiden UMNO, Datuk Seri Ahmad Zahid Hamidi meletakkan jawatan atas alasan hubungannya dengan Anwar juga perlu dilihat dalam konteks hubungan antara parti.
Kepimpinan UMNO ialah urusan dalaman parti itu sendiri. Pemimpin PH boleh menyatakan pandangan, tetapi keputusan mengenai kepimpinan UMNO sewajarnya diserahkan kepada ahli dan struktur organisasi parti berkenaan.
PH perlu memahami, UMNO bukan sebuah parti yang boleh menentukan hala tujunya mengikut kehendak rakan dalam kerajaan. Begitu juga sebaliknya. UMNO tidak mempunyai hak untuk menentukan siapa yang perlu memimpin PKR, DAP atau Amanah.
Masing-masing mempunyai kepentingan dan tanggungjawab terhadap penyokong sendiri.
Jika PH mengharapkan BN terus menjadi rakan dalam kerajaan, hubungan itu perlu dibina atas dasar saling menghormati, bukannya dengan kenyataan yang boleh ditafsirkan sebagai campur tangan dalam urusan dalaman parti lain.
Keputusan Melaka memberikan satu peringatan bahawa kedudukan kerajaan tidak menjamin kemenangan dalam pilihan raya.
PH mungkin masih mempunyai kekuatan di beberapa negeri, tetapi kekuatan itu perlu dipertahankan melalui prestasi, penerimaan calon dan keyakinan rakyat.
Anwar juga perlu memahami bahawa PRU16 mempunyai keadaan yang berbeza daripada PRU15.
Ketika PRU15, BN, PH dan PN bertanding dalam persaingan tiga penjuru di banyak kawasan. Selepas pilihan raya, BN dan PH membentuk kerajaan bersama atas keperluan politik ketika itu.
Menjelang PRU16, kemungkinan berlakunya persaingan antara gabungan-gabungan tersebut perlu diberikan perhatian. Bagaimanapun, bentuk kerjasama dan pembahagian kerusi hanya dapat dipastikan apabila rundingan politik berlangsung.
PH tidak boleh membina strategi berdasarkan andaian BN akan terus bersamanya. BN juga tidak boleh menganggap sokongan yang diperoleh dalam PRN Melaka secara automatik akan diterjemahkan kepada kemenangan di peringkat nasional.
Setiap pilihan raya mempunyai pertimbangan tersendiri.
PRN Melaka sepatutnya menjadi bahan muhasabah kepada semua pemimpin PH, khususnya Anwar sebagai Pengerusi gabungan dan Perdana Menteri.
Kegagalan PKR dan Amanah memenangi sebarang kerusi, sementara DAP hanya memperoleh empat kemenangan, menuntut penilaian serius terhadap strategi politik PH.
Tidak memadai sekadar menyalahkan jentera, calon, pengundi atau permainan pihak lawan.
Pemimpin perlu berani menilai kelemahan sendiri.
Jika kerajaan benar-benar yakin telah melakukan yang terbaik untuk rakyat, buktikan melalui hasil pentadbiran. Jangan terlalu sibuk mempertahankan kedudukan politik sehingga persoalan kehidupan rakyat menjadi perkara kedua.
BN dan PN ialah pesaing politik yang perlu dihadapi melalui dasar, tawaran pembangunan dan rekod perkhidmatan. PH tidak perlu menjadikan setiap perbezaan politik sebagai pertengkaran peribadi.
Begitu juga dengan BN. Kerjasama dalam Kerajaan Perpaduan tidak bermakna kedua-dua pihak perlu melupakan identiti dan sejarah politik masing-masing.
Akhirnya, PRU16 akan menjadi medan rakyat menilai siapa yang mereka mahu berikan mandat.
Anwar perlu memahami bahawa kemenangan PRU15 tidak memberikan cek kosong untuk PH terus memerintah. Setiap mandat mempunyai tempoh, tanggungjawab dan penilaian semula oleh rakyat.
Jangan tunggu sehingga keputusan PRU16 diumumkan untuk menyedari bahawa isyarat yang diberikan pengundi dalam beberapa pilihan raya negeri sebelum ini sebenarnya sudah menuntut perubahan pendekatan. – ND
Telegram: Nasional Daily
Facebook: Nasional Daily
TikTok: NasionalDaily
Whatsapp: NasionalDaily.com
Iklan: admin@nasionaldaily.com / sales@nasionaldaily.com / 012-9222001