Dari Meja Editorial ND
PROJEK tambak laut di selatan Pulau Pinang bukan sekadar usaha menambah keluasan tanah bagi sebuah negeri yang pesat membangun. Di sebalik projek Penang South Islands (PSI) yang kini dikenali sebagai Silicon Island atau Pulau Silikon, tersimpan cita-cita besar untuk memperkukuh kedudukan Pulau Pinang sebagai pusat industri berteknologi tinggi, menarik pelaburan antarabangsa dan menyediakan sumber pembiayaan bagi pembangunan infrastruktur pengangkutan awam.
Bagaimanapun, projek sebesar ini wajar dinilai bukan sahaja berdasarkan nilai pelaburan yang bakal dibawa masuk atau bangunan moden yang akan didirikan, tetapi juga dari segi manfaatnya kepada rakyat, kesan terhadap alam sekitar serta keupayaannya merangsang pertumbuhan ekonomi yang lebih menyeluruh.
Persoalan paling penting ialah sama ada pembangunan tersebut benar-benar akan memberikan pulangan yang setimpal kepada penduduk tempatan atau sekadar mewujudkan sebuah kawasan eksklusif yang hanya mampu dinikmati golongan berpendapatan tinggi.
Pada peringkat awal, PSI dirancang melibatkan tiga pulau buatan, iaitu Pulau A, B dan C. Namun, skop projek itu kemudiannya dikecilkan kepada sebuah pulau sahaja, iaitu Silicon Island dengan keluasan sekitar 930 hektar.
Perubahan itu memperlihatkan bagaimana perancangan pembangunan boleh disesuaikan mengikut pertimbangan kerajaan dan keperluan semasa, walaupun persoalan mengenai kos, pembiayaan dan kesan jangka panjangnya masih perlu diberikan perhatian.
Pulau Silikon dirancang sebagai kawasan pembangunan baharu yang akan melengkapi Zon Perindustrian Bebas Bayan Lepas. Tumpuan diberikan kepada industri berteknologi tinggi, digital dan sektor yang memerlukan kemudahan moden serta ekosistem perniagaan bertaraf antarabangsa.
Sekiranya dilaksanakan dengan perancangan yang teliti, kawasan ini berpotensi menarik pelaburan baharu, mewujudkan peluang pekerjaan berkemahiran tinggi dan memperkukuh kedudukan Pulau Pinang dalam rantaian bekalan global.
📍 3062 Taman Indah, Jalan Banggol, 17500 Tanah Merah, Kelantan
Bagaimanapun, kejayaan sesebuah pembangunan tidak seharusnya diukur berdasarkan jumlah kilang, keluasan tanah atau nilai pelaburan semata-mata. Ukuran yang lebih bermakna ialah sejauh mana peluang pekerjaan itu dapat dinikmati rakyat tempatan, sama ada perusahaan kecil dan sederhana memperoleh manfaat daripada pertumbuhan tersebut serta bagaimana pendapatan penduduk dapat ditingkatkan tanpa menyebabkan kos sara hidup melonjak secara berlebihan.
Pulau Silikon turut dirancang sebagai kawasan pembangunan bercampur yang merangkumi komponen komersial, perumahan dan kemudahan bandar. Di sinilah timbul persoalan yang wajar dijawab secara terbuka: siapakah bakal membeli rumah dan kondominium yang dibina di atas tanah tambak laut itu?
Jika harga hartanah ditawarkan berada pada tahap premium, sejauh manakah penduduk tempatan, khususnya golongan muda dan keluarga berpendapatan sederhana, mampu memilikinya? Adakah pembangunan itu akan menyediakan perumahan yang sesuai untuk tenaga kerja industri berdekatan atau lebih tertumpu kepada pasaran hartanah mewah?
Persoalan mengenai pembeli dari luar negara, termasuk dari Singapura atau China, juga boleh dibangkitkan sebagai sebahagian daripada perbincangan pasaran.
Namun, tanpa data dan perancangan pemasaran yang jelas, tidak wajar membuat kesimpulan golongan tersebut merupakan sasaran utama pembangunan berkenaan.
Apa lebih penting ialah kerajaan negeri menjelaskan strategi perumahan, kemampuan pemilikan rakyat tempatan dan langkah mengelakkan kawasan baharu itu menjadi enklaf eksklusif yang terpisah daripada kehidupan masyarakat sekitarnya.
Satu lagi tujuan penting dikaitkan dengan pembangunan PSI ialah membantu membiayai Pelan Induk Pengangkutan Pulau Pinang (PTMP). Melalui pembangunan dan penjualan tanah, kerajaan negeri berhasrat memperoleh sumber kewangan bagi menyokong pelaksanaan projek pengangkutan berskala besar, termasuk sistem transit aliran ringan atau LRT.
Pendekatan ini mempunyai logiknya tersendiri. Pembangunan tanah boleh menghasilkan nilai ekonomi yang kemudiannya digunakan untuk membiayai kemudahan awam. Namun, model sedemikian juga menuntut penelitian terhadap kos penambakan, pembiayaan projek, permintaan pasaran hartanah dan risiko sekiranya hasil yang dijangka tidak tercapai seperti dirancang.
Oleh itu, rakyat perlu mendapat gambaran yang jelas mengenai hubungan antara hasil pembangunan Pulau Silikon dengan kos sebenar infrastruktur pengangkutan yang hendak dibiayai.
Ketelusan dalam perkara ini penting supaya manfaat pembangunan tidak hanya dinilai melalui janji jangka panjang, sebaliknya berdasarkan hasil yang boleh diukur dan dipertanggungjawabkan.
Dalam masa sama, perancangan pengangkutan tidak sepatutnya terhenti pada sempadan negeri. Pulau Pinang mempunyai hubungan ekonomi yang rapat dengan tanah besar, khususnya Butterworth dan kawasan sekitarnya, manakala Kulim di Kedah semakin penting sebagai pusat perindustrian dan teknologi.
Pergerakan pekerja, barangan dan pelaburan antara kawasan ini menunjukkan bahawa pembangunan wilayah perlu dilihat sebagai satu ekosistem yang saling berkaitan.
Jika jaringan LRT dan pengangkutan awam dapat diperluas dengan berkesan, manfaatnya bukan sahaja dirasai penduduk Pulau Pinang, malah boleh melimpah kepada kawasan di Kedah.
Namun, penyambungan laluan ke Butterworth dan seterusnya ke kawasan lain perlu berasaskan kajian kebolehlaksanaan, unjuran penumpang, kos pembinaan serta persetujuan antara kerajaan negeri dan Persekutuan.
Ketika Pulau Pinang merancang pembangunan Pulau Silikon, Kedah juga wajar memikirkan bagaimana kedudukan geografinya dapat dimanfaatkan untuk menarik pelaburan dan membina kekuatan ekonomi sendiri.
Hubungan rapat antara Pulau Pinang, Butterworth dan Kulim menyediakan ruang untuk membangunkan jaringan perindustrian, logistik dan pengangkutan yang lebih tersusun.
Satu cadangan yang boleh dipertimbangkan ialah pembangunan hab logistik bersepadu di kawasan Kuala Muda, dengan menggabungkan kemudahan pengendalian kargo, pergudangan, pengangkutan darat dan sambungan rel.
Sekiranya kajian menunjukkan permintaan mencukupi, kemudahan itu boleh berfungsi sebagai pelengkap kepada industri di Pulau Pinang dan Kulim, sekali gus mengukuhkan kedudukan utara Semenanjung sebagai koridor ekonomi yang saling menyokong.
Cadangan membina sebuah lapangan terbang khusus untuk kargo di kawasan berkenaan juga boleh dikaji, tetapi keputusan sedemikian tidak boleh dibuat hanya berdasarkan andaian kemudahan baharu akan secara automatik menarik lebih banyak perniagaan.
Ia perlu dinilai dari segi permintaan pasaran, jarak dengan lapangan terbang sedia ada, kos operasi, akses kepada rangkaian penerbangan antarabangsa dan kemampuan menarik pengendali logistik utama.
Begitu juga dengan cadangan menambak laut di pesisir Kuala Muda bagi membentuk kawasan pembangunan baharu. Dari sudut idea, langkah itu mungkin kelihatan menarik kerana menyediakan tanah tambahan untuk kemudahan ekonomi.
Namun, penambakan laut bukan satu-satunya jalan untuk membangunkan hab logistik, malah belum tentu menjadi pilihan paling murah atau paling menguntungkan.
Kedah mempunyai pilihan untuk membangunkan tanah sedia ada, memperkukuh hubungan rel dengan kawasan perindustrian Kulim, menaik taraf kemudahan logistik serta menghubungkan pengangkutan barangan dengan pelabuhan dan rangkaian jalan raya utama.
Pilihan ini perlu dibandingkan dari segi kos, masa pelaksanaan, impak alam sekitar dan pulangan ekonomi sebelum kerajaan menentukan pendekatan terbaik.
Sekiranya sebuah hab kargo mahu dibangunkan, ia juga perlu mempunyai nilai tambah yang jelas. Selain mengendalikan barangan, kawasan tersebut boleh menempatkan pusat pengedaran, gudang moden, kemudahan rantaian sejuk, perkhidmatan kastam dan kegiatan pemprosesan berkaitan dengan industri.
Dengan cara itu, manfaat ekonominya tidak terhad kepada urusan memindahkan kargo dari satu tempat ke tempat lain, tetapi turut membuka peluang pekerjaan dan perniagaan kepada penduduk tempatan.
Pulau Pinang sering dibandingkan dengan Singapura kerana kedua-duanya mempunyai kepentingan besar dalam perdagangan, industri dan logistik serantau.
Singapura membina kekuatannya melalui gabungan pelabuhan, lapangan terbang, jaringan pengangkutan dan ekosistem perniagaan antarabangsa. Namun, kejayaan model sedemikian tidak boleh ditiru secara bulat-bulat tanpa mengambil kira perbezaan geografi, skala ekonomi, permintaan pasaran dan kemampuan kewangan.
Begitu juga cadangan menjadikan Kuala Muda sebagai pusat logistik yang mampu bersaing dengan kemudahan sedia ada. Persaingan boleh mendorong peningkatan mutu perkhidmatan dan menarik pelaburan, tetapi pembangunan terlalu bertindih tanpa permintaan mencukupi hanya akan menyebabkan pembaziran sumber serta mewujudkan persaingan merugikan semua pihak.
Sebab itu, pendekatan lebih bijak ialah membina kekuatan saling melengkapi. Pulau Pinang boleh menumpukan kepakaran industri berteknologi tinggi, perkhidmatan kejuruteraan dan ekosistem eksport, sementara Kedah memperkukuh pengeluaran industri, kawasan perindustrian, logistik serta rangkaian pengangkutan yang menyokong kegiatan tersebut.
Dalam susunan sedemikian, Kuala Muda, Butterworth, Pulau Pinang dan Kulim bukanlah empat kawasan bergerak secara berasingan. Sebaliknya, semuanya boleh menjadi sebahagian daripada sebuah koridor ekonomi yang membolehkan barangan, pekerja, pelaburan dan kepakaran bergerak dengan lebih cekap.
Hubungan itu boleh diperkukuh melalui perancangan bersama, penyelarasan pengangkutan dan pembahagian peranan yang jelas antara pihak berkuasa berkaitan.
Apa diperlukan sekarang bukanlah perlumbaan untuk menentukan negeri mana mampu membina projek paling besar atau menambak kawasan laut paling luas.
Keutamaan sebenar ialah memastikan setiap pelaburan menghasilkan manfaat ekonomi yang nyata, menyediakan pekerjaan berkualiti dan meningkatkan kesejahteraan penduduk.
Kerajaan Kedah boleh memulakan perbincangan dengan kerajaan Pulau Pinang serta Kerajaan Persekutuan bagi meneliti kemungkinan membangunkan satu pelan ekonomi wilayah menghubungkan Kuala Muda, Butterworth, Kulim dan kawasan perindustrian di Pulau Pinang. Pelan itu perlu merangkumi kajian permintaan kargo, jaringan rel, pengangkutan awam, kemudahan pelabuhan, keperluan tenaga kerja dan kesan alam sekitar.
Pada masa sama, pembangunan Pulau Silikon perlu dinilai berdasarkan keupayaannya memenuhi kepentingan awam, bukan sekadar menjana nilai hartanah atau menarik pelaburan asing.
Penduduk tempatan perlu mendapat peluang pekerjaan, kemudahan pengangkutan lebih baik dan akses kepada perumahan yang munasabah. Kesan penambakan terhadap nelayan, ekosistem marin dan kehidupan masyarakat pesisir juga tidak boleh diketepikan.
Akhirnya, idea membangunkan hab ekonomi di Kuala Muda bukanlah sesuatu yang harus ditolak hanya kerana ia masih berupa cadangan. Namun, ia juga tidak wajar diterima tanpa kajian teliti.
Setiap projek perlu dibuktikan dari segi keperluan, kemampuan kewangan dan pulangan jangka panjang, bukannya bergantung pada keyakinan bahawa pembangunan mega pasti membawa keuntungan.
Pulau Pinang dan Kedah mempunyai kelebihan masing-masing. Jika kelebihan itu digabungkan melalui perancangan yang matang, kedua-dua negeri berpeluang membentuk sebuah wilayah ekonomi lebih berdaya saing, tanpa perlu mengorbankan kepentingan rakyat atau alam sekitar.
Kita bukan mahu Kedah berlumba-lumba menewaskan Pulau Pinang, sebagaimana kita juga tidak mahu Pulau Pinang berkembang dengan mengabaikan potensi kawasan jirannya. Yang kita mahukan ialah pembangunan yang membuka lebih banyak pintu rezeki, menghubungkan peluang ekonomi dan membawa keuntungan bersama kepada rakyat kedua-dua negeri.
Dalam pembangunan, kemenangan sebenar bukan apabila satu negeri berdiri lebih tinggi daripada jirannya, tetapi apabila kemajuan sebuah negeri turut mengangkat kehidupan masyarakat di negeri sebelahnya.
Telegram: Nasional Daily
Facebook: Nasional Daily
TikTok: NasionalDaily
Whatsapp: NasionalDaily.com
Iklan: admin@nasionaldaily.com / sales@nasionaldaily.com / 012-9222001